HEIMSENDIR – KVEÐJA
Á morgun munum við öll deyja. Þannig er það bara.
Skrítið samt. Aldrei hefði mér dottið í hug að ég ætti eftir að deyja úr heimsendi.
Eftir því sem ég best veit þá hefur enginn dáið úr heimsendi áður. Væri svo þá værum við ekki hér enn, er það nokkuð annars?
Þannig að … þótt mann hefði svo sem alveg langað að lifa lengur þá má maður líklega bara vera þakklátur fyrir að deyja ekki úr einhverju kvalafullu og langdregnu eins og bjúg eða tásveppasýkingu.
Neibb, heimsendir hlýtur að vera snöggur og sársaukalaus dauðdagi. Allt í einu er bara ekkert. Sneggra gerist það varla.
En jæja … ég vil ekki tefja neinn. Það þurfa jú allir að kveðja.
Ég fyrir mitt leyti vil þakka þeim sem ég þekkti í þessu lífi svo og þeim sem ég þekkti ekki fyrir samfylgdina. Þetta var gaman þótt það hefði svo sem getað verið skemmtilegra.
En það þýðir ekkert að kvarta.
Sjáumst öll handan við móðuna miklu.
Að eilífu, amen.
- Grefillinn sjálfur.
Athugasemdir