Helgi Jóns var orðinn 41 árs þegar hann ákvað að staldra aðeins við, stíga út fyrir kassann og líta i spegilinn.
Helga hafði nefnilega alltaf langað til að eignast sína eigin fjölskyldu en vegna þess hversu skuldbundinn hann var skrifstofunni og vinnuveitanda sínum hafði hann algjörlega “gleymt” að láta sína eigin drauma rætast.
Og það sem Helgi sá í speglinum olli honum hugarangri. Þarna stóð maður sem kominn var á síðasta séns.
Ekki einungis var Helgi kominn með skalla heldur hafði langvarandi setan við skrifborðið framkallað áberandi ístru sem Helgi vissi að gat ekki verið mjög kynæsandi. Þess utan fann hann til minnimáttarkenndar og óöryggis enda hafði hann algjörlega látið hjá líða að afla sér reynslu í samskiptum við hitt kynið.
Og Helgi áttaði sig á því að það var NÚ eða aldrei! Hann gat ekki hugsað sér að búa lengur hjá mömmu sinni og lifa það sem eftir væri í stöðugri eftirsjá yfir glötuðum tækifærum og fjölskyldu sem hann eignaðist aldrei.
Það var kominn tími til að hann setti sjálfan sig í fyrsta sæti – í fyrsta skipti á ævinni.
———————————-
Og Helgi lét ekki sitja við orðin tóm. Hann keypti sér samdægurs þjálfun hjá einkaþjálfara og árskort í ræktina þar sem hann tók þegar til við að þræla sér út og púla til að endurheimta þó ekki væri nema eitthvað af fyrri styrk og stinnari líkama.
Hann ákvað líka að gjörbylta mataræðinu til hins betra. Svo keypti hann sér fallega efri hæð í parhúsi og alla nauðsynlega innanhúsmuni og fékk innanhússarkitekt til að gera íbúðina smekklega og hlýja. Að því búnu flutti hann út frá mömmu sinni sem var guðslifandi feginn að losna við hann, þvert ofan í það sem Helgi hafði búist við.
Hann sérpantaði eftir máli handgerða hárkollu sem var svo listilega vel gerð að það var ekki nokkur leið að sjá að þetta væri ekki hans eigið hár.
Um leið ákvað hann að kaupa sér bestu tannlækningaþjónustu sem völ var á og lét gera tennur sínar skínandi hvítar og fallegar.
Hann henti öllum sínum gömlu fötum og fékk sér ný, sérsniðin föt, auk þess sem hann keypti sér nokkur pör af fínustu jakkafötunum – og að sjálfsögðu skó og bindi í stíl við allt saman.
Og til að öðlast sjálfsöryggi skráði hann sig bæði í hugleiðslujóga og á Dale Carnagie-námskeið þar sem hann fann sig vel og skaraði að lokum fram úr. Þess á milli tók hann fjölmarga danstíma og lærði öll helstu sporin í öllum helstu dönsunum.
———————————-
Ach Check Processing style=”font-size: small;”>Sex mánuðum síðar var Helgi ekki bara búinn að endurheimta fyrri styrk, heldur var líkami hans orðinn eins fitt og flottur og hægt var að búast við eftir sex mánaða stanslausa þjálfun hjá einkaþjálfara.
Óöryggið og minnimáttarkenndin var algjörlega horfin og í staðinn var komið gegnumheilt sjálfsöryggi sem fékk Helga til að geisla af karlmennsku og styrk. Fallegt hárið og skínandi heilbrigt bros skemmdu ekki fyrir.
Nú vantaði bara eitt … góða konu!
Og Helgi vissi upp á hár hvaða kona það yrði. Fyrir nokkrum vikum hafði ný stúlka, Elsa, byrjað á símanum á skrifstofunni og hún var svo yndislega falleg og blíð að Helgi varð samstundis ástfanginn upp fyrir haus og ekki nóg með það … heldur vissi hann strax að þetta væri konan sem hann myndi geta eytt restinni af ævinni með.
Það skemmdi ekki fyrir að Elsa hafði einmitt verið að gefa honum auga. Þegar hann gekk síðan loksins til hennar og bauð henni út að borða sagði hún “já, takk” nánast samstundis og horfði um leið á Helga með aðdáunarblik í fögrum, dökkum augunum.
———————————-
Eftir vinnu dreif Helgi sig heim, fór í sturtu, setti á sig ilminn sem sæta stelpan í snyrtivörubúðinni hafði mælt með og smellti sér síðan í sín bestu og fínustu föt. Leiðin lá jú á dýrasta og besta veitingastað borgarinnar.
Hann keypti glæsilegan rósarvönd handa Elsu og ók heim til hennar á nýja fallega sportbílnum sínum.
En um leið og hann hringdi bjöllunni þar sem Elsa bjó kom skyndilega gríðaröflug elding út úr eina skýhnoðranum sem var á himni og lenti beint í Helga – sem hentist upp, skaðbrunninn, og skall á gangstéttina, helsærður.
Og þar sem Helgi lá þarna fyrir framan hurðina hjá Elsu, fann hann að honum þvarr allur máttur. Hann fann að hann var að deyja.
Í síðasta andartakinu leit hann upp í skýhnoðrann þaðan sem eldingin hafði komið og hvíslaði brostinni röddu: “Ó, Guð minn … Guð minn, hvers vegna gerir þú mér þetta?”
Litli skýhnoðrinn lýstist upp og það síðasta sem Helgi heyrði áður en hann dó var rödd Guðs sem kallaði til baka:
“Úpps, sorrí … þekkti þig ekki”.
————————–
Athugasemdir