Súr dengill.
Tímarnir breytast, mennirnir með og neysluvenjurnar líka.
Vinur minn einn, Elías að nafni, víðförull og mikið sigldur, kom mér á óvart í gærkvöldi þegar hann kom í heimsókn og færði mér súra dengla.
Ég verð að viðurkenna að ég var algjörlega búinn að steingleyma þessum skrítna mat sem var reyndar talsvert borðaður Accept Ach Payment á mínu heimili fyrir austan þegar ég var lítill drengur.
Ekki held ég samt að mamma og pabbi hafi haldið mikið upp á þennan mat, heldur hafi það fyrst og fremst verið afi og amma sem borðuðu denglana af bestu lyst, og svo auðvitað systir hans afa, Gunnhildur.
Ég man að þau afi, amma og Gunnhildur kjömsuðu oft á þessu heima á kvöldin og buðu svo okkur hinum að smakka og borða með þeim.
Mig minnir að mamma og pabbi hafi nartað í þetta, svona meira til að hafa afa góðann, en hann var eins og margir vita dálítið sérstakur og tók því sem grófri móðgun ef einhver vildi ekki þiggja það sem hann vildi gefa.
Þá stökk hann upp á nef sér og lét eins og af honum hefði verið tekin ærleg snýta, svo æstur gat hann orðið.
Af þeim sökum, þ.e. til að hafa afa góðan, þá varð ég auðvitað að borða þetta líka, en öfugt við mömmu, pabba og Jóhannes bróður, þá líkaði mér bara ágætlega við bragðið af denglunum, jafnvel þótt sumir þeirra hefðu verið orðnir fullterðlaðir þegar leið á sumarið.
Þess vegna fannst mér einkar ánægjulegt að Elías skyldi færa mér þessa fínu, súru dengla í gær. Ég ætla að gæða mér á þeim yfir boltanum um helgina … kjams, kjams, vink, vink 
Samt reikna ég með að þetta verði í síðasta sinn sem ég borða súra dengla því Elías ætlar víst ekki að fara aftur til Mangó.
Farvel, súru denglar! Ég á eftir að sakna ykkar.
Athugasemdir